Hoe 2020 voor mij was – zakelijk en persoonlijk

Written by Sandra van Bijsterveld


Normaal gesproken lees je in mijn jaaroverzicht vooral welke mooie plekken in Nederland, Scandinavië en Oost-Europa ik dat jaar heb bezocht en welke leuke evenementen ik heb mogen bijwonen. Dit jaar ziet het jaaroverzicht er iets anders uit. Ik kan er niet omheen: de impact van het coronavirus staat dit jaar centraal. Net als bij iedereen had de pandemie dit jaar een grote impact op mij persoonlijk, mijn gezinsleven en mijn bedrijf. Want ja, wat doe je als fulltime reisblogger als het reizen opeens grotendeels stopt? Laten we bij het begin beginnen…

(Het is een heel verhaal, maar onderaan vind je nog iets leuks voor januari.)

Januari

2020 begon goed. Samen met mijn man ging ik naar de Vakantiebeurs Bijzondere Reizen in Amsterdam. Daarna was het tijd voor de Vakantiebeurs in Utrecht, waar ik voor het eerst als jurylid aanwezig was bij de uitreiking van de Aad Struijs Persprijs. Spannend hoor, op zo’n podium. Verder is de vakantiebeurs altijd een drukke maar gezellige dag, waarop ik heel veel collega-bloggers en vertegenwoordigers van bestemmingen spreek. Best hectisch en vermoeiend, maar ik krijg er ook veel positieve energie van.

Een ander hoogtepunt van januari was het weekendje Texel samen met mijn man. We hadden een echt vakantiegevoel toen we met de auto de boot op reden. We hadden een prachtige hotelkamer, waren veel buiten om te wandelen en fietsen en genoten van al het lekkers dat het eiland te bieden heeft. Als je het zo naar je zin hebt gehad, is het natuurlijk ook een plezier om er de weken daarna over te bloggen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is uitzicht-bertusnol-texel.jpg

Op 31 januari had ik nog een hele bijzondere avond. Ik was uitgenodigd voor een diner in de residentie van de Noorse ambassadeur in Nederland. Het diner werd gehouden ter gelegenheid van het uitkomen van het boek De Outdoorwaanzin van Are Kalvø, die op dat moment in Nederland was. Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten. Het bleek zo chic en zo’n klein gezelschap dat ik de hele avond mijn telefoon niet tevoorschijn heb durven halen om foto’s te maken. Het bijzonderste vond ik nog wel hoe de Noorse ambassadeur en zijn vrouw erin slaagden om iedereen op zijn of haar gemak te stellen, ondanks de chique omgeving die toch niet iedereen gewend is (ik niet in ieder geval). Er lag zelfs bladgoud op het dessert! We hebben enorm leuk zitten praten tijdens het diner. (Het boek De outdoorwaanzin is trouwens ook erg leuk.)

Kortom: het begon allemaal super. Leuke evenementen, een heerlijk weekendje weg en de bezoekersaantallen en inkomsten van mijn blog waren top. Dit zou het jaar worden waarin ik ging doorgroeien van een basisinkomen uit bloggen naar een goed inkomen uit bloggen. Hier had ik sinds 2013 bijna zeven dagen per week naartoe gewerkt.

Februari

De maand februari vloog om met werken en het voorbereiden van onze wintersport in het Zweedse Idre Fjäll in de voorjaarsvakantie. Het was een geweldige week, met skiën, sneeuwschoenwandelen, een rit met de arrenslee, warme wafels, rendieren en wandelen door een sneeuwstorm. Wat hebben we dit jaar vaak tegen elkaar gezegd hoe ongelofelijk blij we zijn dat we deze reis nog hebben kunnen maken.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is renbiten-sneeuwschoenwandelen-1024x724.jpg

We wisten inmiddels wel van het virus, maar hadden nog geen idee wat de impact zou zijn. Ik weet alleen nog dat ik op de boot naar Zweden dacht: we blijven lekker in onze hut, ik hoef niet zo nodig naar de openbare ruimtes. Maar verder hebben we er de hele week niet meer aan gedacht.

Ook de bezoekersaantallen en inkomsten waren nog prima: ik liep op schema om mijn zakelijke doelen ruimschoots te halen. Het harde werken van de afgelopen 7 jaar zou nu echt beloond worden.

Maart

Maart begon met nog meer momenten waar we later nog vaak dankbaar op zouden terugkijken. Zo was er een ochtend waarop we met de hele familie een workshop glaskunst deden, gevolgd door een gezellige lunch. En de diploma-uitreiking van het Pre-University Honours-programma van de Universiteit Twente waaraan onze oudste dochter mocht deelnemen. Mét opa’s en oma erbij en de volgende dag nog een gezellig etentje om het te vieren! We wisten toen nog niet dat de centrale eindexamens niet door zouden gaan en dat ze haar VWO-diploma overhandigd zou krijgen tijdens een drive-in-sessie. Ik ben blij dat ze deze feestelijke avond nog heeft gehad.

En toen ging het opeens heel snel. Vlak voor mijn verjaardag begon de eerste lockdown. Ik vierde mijn verjaardag met voor het eerst sinds lange tijd 30 minuten aan één stuk hardlopen en dat was prima.

Kort daarna hoorden we dat er besmettingen waren in het huis waar mijn oma woonde. Al snel volgde het nieuws dat zij ook besmet was en binnen 24 uur kwam het telefoontje dat ze was overleden. Gelukkig is ze niet benauwd geweest. Van een ‘gewone’ uitvaart kon geen sprake zijn, maar we hebben dit op onze eigen manier vormgegeven.

Wat betreft mijn werk was de eerste verandering dat ik moest omschakelen van bijna de hele dag alleen thuis naar altijd mensen om me heen in huis. Ik moet toegeven dat ik dat in het begin best lastig vond. Ik hou (of moet ik zeggen hield?) van alleen zijn en in alle rust werken. Maar inmiddels vind ik het helemaal prima als iedereen thuis is. We hebben dan ook de ruimte om alle 5 onze eigen werkplek op te zoeken. Wel moest ik wat werktijd inleveren om het thuisonderwijs te begeleiden wanneer dat nodig was.

Verder dwong ik mezelf om niet te veel na te denken over de gevolgen van het niet meer kunnen reizen voor mijn inkomen. Om te voorkomen dat ik zou gaan piekeren, ging ik vol aan de bak. Ik zette een stap die ik al een tijd wilde zetten, maar die ik wel heel spannend vond. Wat dat betreft was het virus een duwtje in de rug. Want als er toch geen mensen zoeken naar reisinformatie, kun je met een gerust hart groot onderhoud plegen aan je reiswebsites.

Zo verhuisde ik al mijn websites naar een nieuwe host, omdat er bij de oude te vaak wat mis ging en mijn vragen daarover bovendien niet serieus genomen werden. Verder veranderde ik de manier waarop mijn content is ingedeeld. Dat betekende exporteren, importeren, linkjes aanpassen, redirecten etc. Een hele kluif, maar ik ben ervan overtuigd dat alle reisinformatie over de verschillende landen nu beter vindbaar is voor mijn lezers. Dat is gelukkig ook te zien aan de bezoekersaantallen. Daarnaast kwam er één nieuwe website bij: ScadinavischLeven.nl.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Scandinavisch-Leven.png

April

Ook in april was ik hier nog druk mee, want nu ik toch alles aan het omgooien was, maakte ik van de gelegenheid gebruik om ook maar meteen allerlei andere verbeteringen door te voeren en achterstallig onderhoud te plegen. Gereisd werd er nu toch niet. Door al het harde werken lukte het me nog steeds om niet in paniek te raken over wat COVID-19 voor mijn inkomen betekende. Al waren er natuurlijk wel momenten waarop de gedachte in me opkwam: Wat als al het werk dat ik de afgelopen 7 jaar heb verzet voor niks is geweest?

Gewoon doorwerken maar. Intussen genoot ik erg van het mooie weer. Hierdoor maakten we veel wandelingen in onze directe omgeving en was ik veel in de tuin. Ons Zweedse vogelhuisje was in trek bij de koolmeesjes.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is scandinavisch-vogelhuisje-1024x628.jpg

Mei

Ook in mei werken we hard door. Ik weet dat er mensen zijn die echt niet kunnen doorwerken (zoals kappers), maar voor ons is er absoluut geen sprake van verveling, of ‘coronavakantie’. Als ondernemer werk ik nu nóg harder in een poging om te schakelen naar wat nog wel kan. Mijn man, die in loondienst werkt, heeft het ook drukker dan ooit. Het grootste risico aan thuiswerken is volgens mij echt niet dat je minder doet, maar juist dat je meer doet. De grenzen tussen werk en privé vervagen en voor je het weet, ben je eigenlijk altijd aan het werk.

Van het voornemen om toch wat vrij te nemen in de meivakantie komt dan ook weinig terecht. Maar we genieten wel van het heerlijke weer, het wandelen en fietsen tussendoor, en van de tuin. Er zit inderdaad een nestje in ons Zweedse vogelhuisje!

En we kopen twee SUP-planken. We maken er wel minder gebruik van dan gehoopt en dat is jammer. We willen namelijk de recreatieplas vlak bij ons huis overdag mijden, omdat het er dan erg druk is. Ons plan is om in de avond, wanneer de dagjesmensen naar huis zijn, nog even lekker het water op te gaan. Dat gaat niet door: het blijkt dat het recreatiepark ‘s avonds leeg wordt geveegd door boa’s. Extra lastig is dat we nergens info kunnen vinden over hoe laat dit gebeurt: de eerste keer arriveren we om half acht en moeten we om acht uur wegwezen, een week later komen we dan maar om half zeven maar worden we om zeven uur al weggestuurd. Beetje frustrerend als je ze net hebt opgepompt… Zondagochtend vroeg werkte beter.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is suo-1024x993.jpg

Een leuk uitstapje dat we met z’n vijven maakten, was de corona-proof aardbeien-drive-in in Mander. Ik heb sowieso met bewondering gekeken naar ondernemers die creatieve oplossingen bedachten voor de moeilijke situatie waar we in zitten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is aardbeienboerderij-twente-1024x734.jpg

Hoewel ik altijd al blogde over dingen uit Scandinavië (zoals series, eten & drinken en design), voelt het toch alsof ik nu behalve reisblogger ook lifestyle-blogger aan het worden ben. Dat had ik nooit gedacht. Maar een beetje Scandinavië in huis halen is iets waar we nu nog wel plezier aan kunnen beleven, dus waarom niet? Het betekent wel dat ik me soms voel alsof ik weer helemaal opnieuw moet beginnen. Nogmaals: hard werken dan maar.

En… toch maar TOZO aanvragen. Ik realiseer me inmiddels wel dat de pandemie nog maanden- en zelfs jarenlang mijn inkomen flink zal beïnvloeden. ScandinavischLeven.nl doet het goed, maar kan dit zeker niet helemaal compenseren. Balen, iets anders kan ik er niet over zeggen. Ik doe in ieder geval wat ik kan.

Juni

In juni staat er toch nog een reisje op het programma! In een periode waarin er langzamerhand weer wat meer lijkt te kunnen, gaan we een weekendje naar Zuidoost-Friesland. Het nieuwe normaal is even wennen en het weer zit niet helemaal mee voor het varen dat we zouden gaan doen. Maar we genieten ervan om er even uit te zijn en dit mooie stukje Nederland te leren kennen.

Intussen werd ook reizen naar steeds meer andere landen weer mogelijk. Landen als Frankrijk en Duitsland gingen van oranje naar geel, maar ons geliefde Zweden bleef oranje. Net op het moment dat we hadden besloten thuis te blijven deze zomervakantie, leek het erop dat Denemarken de grenzen voor ons zou gaan openen (als je kon laten zien waar je ging verblijven). Zouden we dan toch…?

Juli

Juli begint met de drive-in-diploma-uitreiking van onze oudste dochter – en met een veel minder leuke ervaring. Tijdens een wandeling vanuit huis komen er opeens drie flinke jachthonden uit het maisveld naar me toe lopen. Het baasje is nog heel ver weg. Niet fijn, maar ik denk bij mezelf: gewoon doorlopen, er gebeurt niks. Dan bijt een van de honden in het voorbijgaan in mijn bovenbeen. Het doet verbazingwekkend veel pijn en ik voel door mijn broek heen hoe de plek meteen flink opzwelt. Het baasje is nog steeds zo ver weg dat hij niet eens heeft gezien wat er is gebeurd. De drie honden staan om me heen – wat gaan ze doen? Wat moet ik doen? Ik stond aan de grond genageld en was enorm geschrokken en bang. Gelukkig had ik een vriendin bij me. Zij riep naar de eigenaar van de honden dat ik was gebeten. Hij kon het nauwelijks geloven want ‘het is de liefste hond van de wereld’. Ik kon nog net uitbrengen dat het misschien toch beter zou zijn als hij hem voortaan aan de lijn houdt. Verder wilde ik alleen maar weg van die honden, die nog steeds los om me heen liepen. Ik vond loslopende honden altijd al vervelend, maar deze ervaring heeft het ontspannen wandelen en hardlopen er niet makkelijker op gemaakt. Toch ben ik het gewoon blijven doen. Gelukkig zijn er ook heel veel mensen die hun hond wel aanlijnen of in ieder geval bij zich roepen als er andere mensen in de buurt zijn.

Ik ging dus op vakantie met een bont en blauw been, een dikke plek in mijn arm van de tetanusprik en het advies om uit de zon te blijven vanwege de antibiotica die de huisarts ook nog had voorgeschreven.

Maar dat mocht de pret niet drukken: genieten natuurlijk om toch nog naar Scandinavië te kunnen! Tijdens onze twee weken in Denemarken komen we bijna alleen maar Denen tegen. Met onze caravan hebben wij onze eigen voorzieningen bij ons en afstand houden is een makkie. We gaan veel wandelen in de natuur en komen dan meestal geen mens tegen. Op de camping kiezen we voor een plek in de achterste hoek van een veldje dat verder nagenoeg leeg blijft. Drukke attracties vermijden we. Momenten waarvan we vanwege onvoorziene drukte achteraf een beetje spijt hadden, waren de foodhal in Aalborg en Mønsted Kalkgruber. Maar over het algemeen kunnen we prima in onze eigen bubbel blijven. Op veel plekken, zoals in supermarkten, staat desinfecterende handgel en anders hebben we altijd die van onszelf bij ons. Van mondkapjes is dan nog geen sprake.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is NP-Thy-11-stenbjerg-landingsplads-1024x768.jpg

Na thuiskomst genieten we weer volop van het wandelen, fietsen suppen en van de tuin, waar we nu elke dag aardbeien en frambozen kunnen plukken.

Augustus

Na onze zomervakantie vond ik de dagen wel heel erg op elkaar gaan lijken en kreeg ik een beetje last van gebrek aan dingen om naar uit te kijken. We werkten en wandelden maar weer gewoon door. Wat wel leuk was, was dat ik eindelijk resultaat begon te voelen van alles wat sinds eind 2019 had veranderd aan mijn voeding en bewegingspatroon. Hierdoor was ik al maandenlang aan het afvallen, maar dat ging zo langzaam dat het niemand opviel en mijzelf bijna ook niet – ook al voelde ik me wel fitter en was ik minder vaak ziek. Maar nu begon ik het duidelijk te zien – ook al viel het anderen nog steeds niet op. (Maar ja, zoveel mensen zag ik ook niet buiten mijn eigen gezin.) Hoe het me lukte om er geen coronakilo’s bij te kweken, maar juist af te vallen dit jaar, daar schreef ik hier al eens over.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is polar-ignite-activiteitsstempel-1024x768.jpg

September

Gelukkig waren er in september wat dagen die eruit sprongen. Zo gingen we – op afstand uiteraard – bij mijn vader op bezoek om voor de laatste keer peren te plukken in zijn tuin. Hij heeft namelijk een nieuwe woning gevonden. Wel was het erg moeilijk dat we hem niet konden helpen bij het verhuizen. Hij is namelijk (gelukkig!) erg voorzichtig. Dat betekende wel dat we hem sinds het begin van het schooljaar niet meer hebben gezien. Op de middelbare school van onze twee jongste kinderen zijn namelijk voortdurend besmettingen en we wilden het risico om die over te brengen op mijn vader (die drievoudig in de risicogroep valt) niet lopen.

Onze oudste dochter begon aan haar studie in Utrecht en hoewel de colleges bijna allemaal online zijn, ging ze toch ook een dagje naar Utrecht. Ik mocht mee. Voor het eerst sinds lange tijd met de trein (dat mocht op dat moment nog voor niet-noodzakelijke reizen), voor het eerst een mondkapje dragen en sinds lange tijd wat winkelen en ergens lunchen. Uiteraard zocht ik zoveel mogelijk Scandinavische adresjes in Utrecht op.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is normal-scandinavische-verzorgingsproducten-1024x780.jpg

Ook een leuke opsteker was het mosselpakket dat ik van een opdrachtgever kreeg toegestuurd. Dat was smullen en een enorm leuke verrassing!

Ik volgde een reeks webinars over duurzame Scandinavische mode en vond het leuk om iets te leren over een onderwerp dat voor mij totaal nieuw was. Er kwam ook nog een mooie samenwerking uit voort met het duurzame Deense merk Organic Basics.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is organic-basics-ondergoed-1024x717.jpg

Op onze trouwdag maakten we samen een mooie wandeling en het was nog steeds mogelijk om ergens te lunchen.

ScandinavischLeven.nl was inmiddels zelfs groot genoeg om me aan te melden voor advertentienetwerk Mediavine. Maar helaas werd ik alsnog afgewezen omdat de adverteerders aan wie ze mijn website hadden voorgelegd er geen heil in zagen. Waarom niet, dat konden/wilden ze me verder niet vertellen. Dit voelde aan de ene kant als een tegenvaller, want met wat advertentie-inkomsten had ik een deel van de verloren inkomsten uit reisbloggen kunnen compenseren. Aan de andere kant hield ik mezelf voor dat het misschien maar beter was: ik twijfelde al of ik de plaatsing van advertentieblokken niet te prominent zou vinden.

Ergens rond deze tijd kom ik er ook achter dat iemand in een Facebook-groep over Scandinavische series hele stukken tekst van mij kopieert en haar eigen naam eronder zet. Zelfs het bijschrift van haar meest recente Instagram-post is gekopieerd van mijn blog. Als ik haar vriendelijk vraag om dat niet meer te doen, reageert ze met de opmerking dat het kopiëren van teksten geen probleem is. Vervolgens verwijdert ze me uit de groep. Typisch een gevalletje ‘verander wat je niet kunt accepteren, en accepteer wat je niet kunt veranderen’ denk ik dan maar.

Oktober

Werken, werken, werken… Ook de herfstvakantie werkten we weer gewoon door. Maar oktober is ook verjaardagenmaand hier thuis. We maakten er maar uitstapjes van: met de verjaardag van onze oudste dochter (18!) gingen we naar Giethoorn en met de verjaardag van onze jongste naar de échte Zevenspprong. Op hun verjaardagen kwamen ook opa en oma nog even langs – op afstand natuurlijk. Maar tegen de tijd dat mijn man jarig was, hielden we het maar weer bij zwaaien door het raam.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is wegwijzer-zevensprong-nieuw-1024x768.jpg

Nog even over het werken: ik woon nu voor het eerst een virtuele reisbeurs bij. Net als in een game kan ik een poppetje vormgeven en daarmee vervolgens rondlopen en stands van landen op een reisbeurs bezoeken. Het haalt het niet bij een echte beurs, maar ik ben er toch echt blij mee. Het herinnert me eraan dat ik verbonden ben met collega’s en andere mensen die in de reisbranche werken, ook bestaat mijn werk dit jaar bijna voor 100% uit alleen achter mijn laptop zitten.

November

In november waren er nog meer online evenementen. Sommige bestonden vooral uit het online uitwisselen van visitekaartjes, maar ik had ook echt een paar fijne gesprekken (toen ik beeld én geluid eenmaal werkend had – #digibeet). Concreet plannen maken is lastig op dit moment, maar ‘we houden contact’.

Wat ik zelf erg leuk vond, is dat ik voor ScandinavischLeven.nl iemand van het Finse merk Marimekko mocht interviewen – via internet dan wel natuurlijk, maar toch. Door het schrijven van het artikel over een nieuwe collectie werd ik trouwens zo enthousiast, dat ik er meteen zelf flink wat geld aan uitgaf.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is marimekko-1024x768.jpg

Maar goed, ik mocht ook wel wat nieuwe kleren hebben, want ik was inmiddels 10 kilo kwijt. Na al die maanden was ik een meester geworden in het maken van lekkere havermoutontbijtjes en groentelunches. Ik liep naast het wandelen en fietsen twee keer per week hard en mocht nog steeds twee keer per week naar de sportschool (in mijn geval het kleinschalige sportzaaltje van de fysio, waar ik op rustige momenten naartoe ga, goed afstand kan houden en de toestellen voor en na gebruik schoonmaak).

Zowel lichamelijk als geestelijk is sporten erg belangrijk voor me. Bij de gedachte aan een nieuw lockdown vind ik het sluiten van de sportschool persoonlijk dan ook het ergst. Thuis werken doen we toch al, boodschappen doen we allemaal online en thuisonderwijs zou alleen maar een voordeel zijn, want het voelt echt niet fijn om de kinderen elke dag naar school te sturen, waar regelmatig leraren en klasgenoten positief getest worden.

December

Nog een geweldig leuk online evenement: een webinar over duurzaam toerisme in Finland, live vanuit winters Lapland. Ik dacht dat ik het wel prima redde zonder reizen, maar bij het zien van de beelden van Finland schieten de tranen opeens in mijn ogen. Voor het eerst voel ik duidelijk dat alle reisbeperkingen niet alleen mijn bedrijf, maar ook mij persoonlijk hard raken.

IKEA maakt bekend te stoppen met de catalogus, maar ook met het affiliate-programma waarmee ik af en toe een kleine commissie verdiende. Weer een kleine streep door de rekening – en extra werk, want de links die ik de afgelopen maanden heb geplaatst, moeten nu weer allemaal worden aangepast. 2020 is echt ‘the gift that keeps on giving’.

Afleiding zoeken in werken maar weer. Ik breng ScandinavischLeven.nl in kerstsfeer en mag in december veel mooie cadeaus uitdelen. Het is heel fijn dat ook steeds meer bedrijven de website weten te vinden, want zonder samenwerkingen zou ik dit allemaal niet kunnen doen. Ook probeer ik andere ondernemers die het dit jaar niet makkelijk hebben te helpen met het promoten van de alternatieven die zij hebben bedacht om de klap een beetje op te vangen, zoals de kalender van Norge Reiser, het kookboek van Fru Amundsen en de kerstpakketten van Northern Delight.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is danish-design-horloge-1-1024x747.jpg

Oh ja, ik volg ook nog een webinar over Instagram dat ik dit jaar wat meer ben gaan gebruiken om niet alleen in mijn jaaroverzicht, maar het hele jaar door af en toe een kijkje achter de schermen te bieden. Volg je me daar al?

We volgen online hoe de Zweedse ambassadeur en de burgemeester van Den Haag de lampjes in de kerstboom op het Lange Voorhout aansteken, schuiven aan bij een webinar over Lapland van Voigt Travel en kijken naar Down The Road in Fins Lapland. En dan is daar de nieuwe lockdown.

En hoe reageer ik daarop? Door ook deze kerstvakantie weer (te) hard te werken. Maar zometeen klap ik de laptop toch echt dicht.

En 2021?

Het lastigste vind ik op dit moment dat ik totaal niet weet wat ik van 2021 moet verwachten. Er is nu een vaccin, maar ik wil niet teveel hopen en dan weer teleurgesteld worden. Dat geldt voor ons persoonlijk (wat kunnen we volgend jaar wel en niet?), maar ook voor mijn bedrijf. Normaal gesproken weet ik wel zo’n beetje hoe een jaar verloopt wat betreft bezoekers en inkomen, maar op dit moment is dat nauwelijks te voorspellen.

Ook vraag ik me soms af hoe makkelijk/moeilijk het zal zijn om terug te schakelen. Zal handen schudden, uit dezelfde waterfles drinken en rondlopen op drukke plekken (of in een vol vliegtuig zitten) ooit écht nog hetzelfde gaan voelen? Of zijn er ook dingen die voorgoed veranderd zijn?

Ik prijs me in ieder geval gelukkig dat we het hier thuis zo goed kunnen vinden met zijn vijven. Dat we het geen straf vinden om sinds maart volledig thuis te werken en maandenlang thuisonderwijs te volgen – integendeel! Ik ben heel erg blij dat ik, nu de kinderen twee weken geleden voor het laatst op school zijn geweest, morgen mijn vader eindelijk weer eens ga zien. Op veilige afstand uiteraard.

En ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen, kijken, liken, volgen, reageren en delen. De reacties op de winacties zijn soms gewoon niet bij te houden en toen ik voor het eerst sinds lange tijd weer een nieuwsbrief verstuurde, kreeg ik zulke hartverwarmende reacties! Het is zo fijn om te weten dat er mensen zijn die echt iets hebben aan wat ik allemaal online zet. Anders voelt het soms allemaal zo zinloos.

Dagelijkse feelgood-tips

Om de moed er met zijn allen een beetje in te houden, heb ik op ScandinavischLeven.nl een pagina gemaakt waarop ik in januari elke dag een feelgood-tip ga delen. Je vindt ze op scandinavischleven.nl/tips. Voor een voorproefje van wat je kunt verwachten kun je op diezelfde pagina de bijbehorende gratis Scandinavische feelgood-poster downloaden.

Zullen we 2021 samen vrolijk beginnen? Gelukkig nieuwjaar alvast!

7 thoughts on “Hoe 2020 voor mij was – zakelijk en persoonlijk

  1. Jeetje, wat herkenbaar allemaal. Ik wens vurig dat we 2020 achter ons kunnen laten en op weg gaan naar een onbezorgd 2021 met weer veel mooie reisjes en veel leuke dingen om over te schrijven.

  2. Mandy says:

    Mooie woorden Sandra! Ik duim
    met je mee dat we weer mooie (reis) plannen mogen maken … ook ik mis het ontzettend!
    Wel heel blij dat ik mijn baan in de reiswereld nog gewoon heb en blijf houden ook al zullen onze klanten nog heel
    lang niet kunnen reizen (we zijn gespecialiseerd in Australië en Nieuw-Zeeland, zij zullen reizigers uit Europa nog lang niet welkom heten) we houden moed en blijven positief … inmiddels heb ik lekker veel tijd voor mijn studie Zweeds! ☺️ Fijne jaarwisseling gewenst en alle goeds voor een gezond en gelukkig 2021!

  3. Mooi overzicht, Sandra. Alle goeds voor het nieuwe jaar 2021. Ene wandelblogger uit het mooie bourgondische Brabant zegt altijd: ‘Alles komt goed.’

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *