Interview: Leven als Doornroosje in Duitsland

Geschreven door Sandra van Bijsterveld

Ik leerde Sandra de Greeff kennen via Twitter en had meteen het gevoel dat het een bijzondere vrouw was. Toen had ik er nog geen idee van dat ze als jonkvrouw logeetjes op Schloss Möhren tot ridder slaat en ‘s morgens vroeg in haar kamerjas stiekem vers brood op de stoep zet bij haar gasten. Tijdens een weekje in het Zuid-Duitse Möhren maakten we kennis met haar, haar gezin en haar kasteel. Natuurlijk had ze mooie verhalen te vertellen – hoe kan het ook anders als je op een kasteel woont en je daar met zoveel passie op stort.

Een kasteel in Duitsland – hoe kom je daar terecht?

Toen Ruud en ik net verliefd waren, gingen we samen naar Tsjechië. Daar kregen we het idee om een kasteel te kopen. Uiteindelijk werd het een kasteel in Duitsland, dat we in december 2004 samen met mijn schoonouders kochten nadat het tien jaar had leeggestaan.

Uitpakken als een pakje

Hoewel het allesbehalve gratis was – er gaat verbazingwekkend veel geld zitten in het onderhoud bijvoorbeeld – was dit jachtslot net een pakje dat we maar bleven uitpakken. Alles was overwoekerd met klimop: de muren om het kasteel, de boompjes, de stoepjes… Op de hang rond om het kasteel stonden zoveel bomen, dat je Schloss Möhren niet meer kon zien liggen vanuit het dorp. Zelfs de walnotenboom waar nu de schommels in hangen, zat vol met dood hout. Het leek wel een beetje op het kasteel van Doornroosje. Stukje bij beetje kwam het slot uit zijn winterslaap.

Hoe was het kasteel er zelf aan toe?

Het kasteel was in goede staat. Er ontbraken bijvoorbeeld geen deuren – ook al vonden we ze soms wel op een andere plek terug. De vorige eigenaars hadden elk jaar iemand laten langskomen om binnen schoon te maken en te controleren of alles in orde was.

Zo waagde ik de stap van het drukke Utrecht naar een Zuid-Duits dorpje met 500 inwoners. In de jaren nadat we het kasteel hadden gekocht, kregen we onze drie kinderen. Er moesten dus kinderkamers komen, maar verder kregen de gastenverblijven voorrang. Ons eigen huis heeft bijvoorbeeld pas sinds 2011 centrale verwarming. Tot die tijd verwarmden we het huis met een houtkachel.

Foto’s als leidraad

We keken naar oude foto’s om erachter te komen hoe het kasteel er vroeger uit had gezien en brachten het zoveel mogelijk in de oude staat terug. Zo hingen we de geweien terug die van de muren waren gehaald toen de nonnen hier na de oorlog kinderen lieten aansterken tijdens een ‘vakantie’ vol rust, reinheid en regelmaat. Niet te vergelijken met de kinderen die hier nu in hun vakantie komen voetballen, schommelen en rondrennen.

Heb je wel eens spijt gehad van jullie avontuur?

Natuurlijk hebben we wel eens moeilijke momenten. Bijvoorbeeld toen er werd vastgesteld dat het risico bestond dat er rotsen naar beneden zouden vallen van de hang en we een fikse rekening kregen gepresenteerd voor het oplossen van die situatie. Maar ook dat is in orde gekomen en ik heb geen moment spijt gehad van onze verhuizing naar dit kasteel. Mijn woning in Utrecht heb ik nog wel, maar die wordt verhuurd. Ik peins er niet over om terug te gaan.

Een avontuurlijk sprookje

Een avontuur is inderdaad een goede omschrijving. We maken hier de mooiste dingen mee. Zo hebben we een keer twee reebokjes grootgebracht die hier kwamen aanlopen. Dat gevoel van avontuur probeer ik ook over te brengen op onze gasten. Ik vertel ze over het kasteel, sla kinderen tot ridder of kroon ze tot prinses. Hier kunnen ze schatten en fossielen zoeken, hutten bouwen en marshmallows roosteren boven een vuurtje. Er zijn meerdere geheime gangen op het kasteel en we hebben een Rapunzeltoren, waar sinds kort ook een spinnewiel staat. Echt een beetje ons eigen sprookje dus.

Ridder van Schloss Moehren worden

Toekomstplannen

Nog steeds loop ik over van de plannen. Ik zou bijvoorbeeld wel een sauna willen maken in het kleine torentje achter onze woning – met een bubbelbad erbij! En we hebben nog een heleboel schuren met prachtige, gewelfde plafonds. Wat we daar allemaal mee zouden kunnen doen als we ze leegmaken en opknappen… We doen het gewoon stapje voor stapje.

Natuurlijk kan ik het niet allemaal alleen, zelfs niet met de steun van mijn gezin en mijn schoonouders, die mede-eigenaar zijn en hier ook wonen. Ik wil voortdurend dingen bijleren over de geschiedenis van het kasteel, maar ook over marketing, social media, woondesign en fotografie. Want al die dingen spelen natuurlijk ook een rol bij het beheer van het kasteel. Ik speur archieven en het internet af naar informatie en leg contacten met fotografen en bloggers om te kijken of we kunnen samenwerken op een manier die voor ons allebei waardevol is. Zo heb ik via Twitter advies gevraagd over de inrichting van de poortwoning en ik was echt overdonderd door het grote aantal retweets en reacties. Maar ook dicht bij huis krijg ik veel hulp. Binnenkort komt de jager van het dorp hier om me te helpen bij het vinden van een ruïne hier in de buurt. En natuurlijk mag ik onze vrienden en familieleden niet vergeten, die ons hebben geholpen bij het verzetten van veel werk op het kasteel.

Hoe vinden de kinderen het om hier op te groeien?

Rose, Sterre en Jasmijn zijn hier helemaal thuis. Thuis spreken we Nederlands, maar op de Kindergarten leren ze al van jongs af aan Duits. Ze mogen soms rijden op de paarden van onze achterbuurvrouw en dat vinden ze helemaal geweldig. Zelfs de jongste van twee heeft er al eens op gezeten en stralen dat ze toen deed!

Sandra en haar gezin

De dorpelingen zijn altijd erg aardig voor ons geweest, ook al hadden ze in het begin niet zo’n vertrouwen in een pension. “Er komen hier helemaal geen toeristen”, zeiden ze tegen me. Dan antwoordde ik gewoon dat ik die dan wel zou halen. Want er is hier zoveel te zien op het gebied van bijvoorbeeld natuur en geschiedenis. Dat de mensen erg vriendelijk zijn en je hier nog voor een schappelijke prijs uit eten kunt, is ook mooi meegenomen. Gelukkig komen steeds meer mensen daar achter. Bovendien komen veel van onze gasten weer terug en dat vind ik het mooiste compliment dat ik als kasteelvrouwe kan krijgen.

Ik werd uitgenodigd om Schloss Moehren te bezoeken voor mijn blog, maar deel op Stralend schrijven altijd eerlijk mijn persoonlijke mening en ervaringen. Meer informatie over samenwerkingen op mijn blog vind je in mijn disclaimer.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.