Durf jij op koesafari in het Vechtdal?

Geschreven door Sandra van Bijsterveld

“Wow, deze boerin heeft serieuze ‘swag’!” Dat is wel het grootste compliment dat onze tiener in huis heeft. Simone Jansen van de Vechtdal Hoeve heeft het dubbel en dwars verdiend. Met haar kaplaarzen met hakken en felrode regenjas stapt ze op een ‘vintage’ trekker uit 1959 die geen dak heeft, maar wel een houder met een schattig parapluutje. En dan heb ik het nog niet eens over haar stralende lach en sprekende verhalen.

Vechtdal Hoeve koesafari huifkar

Starten maar

Als iedereen in de huifkar zit, start ze de trekker. Hij moet even op gang komen, maar dan gaan we richting het natuurgebied waar de brandrode Vechtdalrunderen het hele jaar door dag en nacht leven. In de winter kunnen ze dankzij de stroming nog steeds drinken bij hun drinkplek aan de Vecht. Bij regen schuilen ze onder de bomen. In de lente brengen ze zelfstandig hun kalfjes ter wereld, die vervolgens gewoon bij hun moeders in de wei blijven om ongeveer een half jaar bij ze te drinken.

We rijden het weiland in, waar een spoor aangeeft waar de koeien het vaakst lopen. Een stel ‘jongedames’ komt nieuwsgierig aanrennen. Terwijl alle kinderen in de huifkar ombeurten op de trekker mogen plaatsnemen, vertelt Simone de mooiste verhalen.

Girlpower

Op de Vechtdal Hoeve leven zestig koeien. Dames zijn hier de baas – daar verandert die ene stier niks aan. Wie van de dames de baas is, hangt af van hun horens. Die horens gebruiken de koeien namelijk om te bepalen wie de sterkste is. Een koe die een hoorn kwijtraakt, krijgt wel een nieuwe hoorn, maar de andere koeien weten altijd dat de eerste hoorn verloren is gegaan. Zo’n koe zal nooit de grote baas worden. Bij koeien in stallen worden de horens altijd verwijderd, omdat ze anders elkaar gaan verwonden. Toen de Vechtdal Hoeve ooit eens zo’n stalkoe kocht en bij de kudde zette, had die het maar wat moeilijk – ze werd gewoon gepest omdat ze geen horens had!

Vechtdal Hoeve koesafari runderen

Het oude besje

De meeste koeien op rundveebedrijf de Vechtdal Hoeve bereiken een leeftijd van vijf jaar voordat ze richting BBQ gaan. Maar eentje is al 17 en heeft vorig jaar nog gekalverd – weer een ring op haar horens erbij. Simone is erg benieuwd of ze dit jaar weer gaat kalveren en hoe oud ze zal worden. De oudste koe in Nederland is 22 jaar geworden. Het oude besje van de Vechtdal Hoeve moet wel een beetje geholpen worden: haar kromme horens zouden zo haar schedel in groeien als ze niet zouden worden ingekort, met als gevolg een langzame, pijnlijke dood.

De stier die op reis ging

Jongere runderen krijgen het nog wel eens in hun bol. Zo was op een dag Remco de stier verdwenen. Hij was verliefd geworden op een zwartbonte koe aan de overkant van de Vecht. De liefde was zo sterk dat hij ervoor naar de overkant was gezwommen. Simone haalde hem terug naar zijn eigen wei en sindsdien is Remco nooit meer op reis gegaan. Maar… negen maanden later kwam er een geboortekaartje van de overkant. Remco’s avontuur had geresulteerd in een liefdesbaby. Gelukkig was de boer van het melkveebedrijf aan de overkant er blij mee, want hij had Remco’s liefje nooit op de kunstmatige manier drachtig kunnen krijgen. Nu kon ze toch nog melk gaan geven.

Het Superman-kalfje

Normaal gesproken wordt de geboorte van kalfjes helemaal aan de natuur overgelaten. Maar op een dag was er een kalfje dat als Superman geboren wilde worden. Het lag met één poot vooruit en één achteruit in de baarmoeder. Zo kon het echt niet geboren worden. Een verdovingsgeweer moest eraan te pas komen om de koe te kunnen bijstaan. Door al dat gedoe was de moeder na de geboorte helemaal in de war en wilde niets van haar kalfje weten. Het kalfje ging mee naar de boerderij en de volgende dag besloten Simone en haar man René nog één keer te proberen om het kalfje bij de moeder te laten opgroeien. Dat lukte. Op de een of andere manier herkende ze het kalfje nu wel als haar jong. Het leeft nu bij zijn moeder in de wei en is nog wel herkenbaar aan een krom pootje, maar loopt steeds beter.

De reddingskoe

Een ander moederkoe die op het punt stond om te gaan kalveren, was de volgende ochtend opeens spoorloos verdwenen. Na lang zoeken bleek ze tot aan haar buik in de Vecht te staan. Waarom, dat was een raadsel – tot er iets voor haar poten bleek te liggen. Het was een kalfje. Blijkbaar was het naar het water gerold. Door ervoor te gaan staan, had de moeder voorkomen dat het zou verdrinken. En zo kwam het helemaal goed met moeder en kind.

Vechtdal Hoeve Bas op de trekker

Koeien winnen van dolfijnen

Uit de verhalen van Simone blijkt wel dat ze vol passie aan haar bedrijf werkt. Tegelijkertijd staat ze stevig met beide benen op de grond. Eigenlijk wilde ze in alle nuchterheid niet eens meedoen aan de verkiezing van het meest innovatieve uitje door de ANWB. Na enige aansporing deed ze het toch. In de finale stond ze naast grote namen zoals het Dolfinarium. En ze won! De koesafari van de Vechtdal Hoeve werd uitgeroepen tot het meest innovatieve uitje in Nederland van 2012. Toen iemand haar vroeg hoe dat kon, antwoordde Simone: “Koeien die winnen van dolfijnen – dat kan alleen in het Vechtdal!”

De ‘Big 5’ van de Vechtdal Hoeve

Simone combineert op de Vechtdal Hoeve haar eigen ‘Big 5’: natuur, landbouw, recreatie, educatie en ‘koelinair’. Omdat ze het zonde vindt dat het vlees van de runderen wordt gebruikt, maar de huiden worden weggegooid, maakt ze inmiddels ook riemen, tassen en armbanden van haar kudde. ‘Rood koeture’ noemt ze dat. Aan gevoel voor humor heeft ze geen gebrek. Dat blijkt ook op de toiletten, waar een foto van een spetterend plassende koe hangt. Loeigoed!

Vechtdal Hoeve winkel

Ondanks die humor is wel duidelijk dat de Vechtdal Hoeve de dingen serieus aanpakt. Aan alle details is gedacht, van het serviesgoed met de Vechtdal-anjer erop tot de foto van Simone’s overgrootmoeder op het damestoilet. Wat ook opvalt is hoeveel er in het Vechtdal wordt samengewerkt: zo’n 70% van alle inwoners is werkzaam in de recreatie en gelukkig is de onderlinge gunfactor groot. In haar winkel verkoopt Simone producten van andere boeren en ze organiseert arrangementen in samenwerking met bijvoorbeeld aardbeienboerderij RozemArrie, Rederij Peters en cateraars uit de buurt. De kracht van samenwerken komt hier goed tot z’n recht en maakt Simone en het hele Vechtdal er nog sympathieker op.

Ik werd uitgenodigd om het Vechtdal te bezoeken voor mijn blog, maar deel op Stralend schrijven altijd eerlijk mijn persoonlijke mening en ervaringen. Meer informatie over samenwerkingen op mijn blog vind je in mijn disclaimer.

6 thoughts on “Durf jij op koesafari in het Vechtdal?

  1. Sandra says:

    Wat een leuk verhaal. Vooral het verhaal van Stier Remco die op reis ging en negen maanden later een geboortekaartje ontvangt, geweldig. Dank Sandra voor het reisje langs de Koeien.

  2. Hans Hegeman says:

    Ongeveer 15 jaar geleden verbleven we ook in de buurt van Vechtdal. In die 15 jaar is er veel veranderd zeg. Ik zag nog wel bij een tweet van je dat Doeiouwekoei nog steeds bestaat :-).

    • Ja, ze timmeren daar flink aan de weg, Hans. Op een mooie manier. Doeiouwekoei is nog volop in gebruik. En ‘Dag als het mag!’

      • Hans Hegeman says:

        Oh ja, Dag als het mag. Wat dat betreft kun je het concept altijd blijven gebruiken.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.