Schloss Möhren: een onvergetelijke vakantie in een kasteel

Geschreven door Sandra van Bijsterveld

Een vakantie in een kasteel, dat hadden we nog nooit meegemaakt. We waren dus ontzettend nieuwsgierig toen we in de voorjaarsvakantie naar een echt vakantiekasteel met een Nederlandse kasteelvrouwe reden. Het begon meteen al goed. De aankomst op Schloss Möhren hadden we ons niet sprookjesachtiger kunnen voorstellen!

Door de kasteelpoort

Na een dag rijden kwamen we aan bij de kasteelpoorten, waarop een echt ridderwapen geschilderd was. We kropen door het luikje in de poort en stonden op de binnenplaats, met in het midden een grote kastanjeboom met een schommel en klimtouwen erin. Verder stond er een schommelbank waar we nog flink gebruik van zouden maken deze week. Onder de kastanjeboom stonden ook een paar tafels en ik kon me al helemaal voorstellen hoe heerlijk het moet zijn om hier op lange zomeravonden een wijntje – of een Duits biertje natuurlijk – te drinken. Allemaal met een prachtig uitzicht op het dal en het dorp beneden.

Binnen was het helemaal feest. We kwamen terecht in een prachtige kasteelwoning met een gezellige eetkeuken en een woonkamer vol meubels met karakter. Het was er heerlijk warm en gewoon meteen knus. De kinderen deelden de grote slaapkamer, maar er was ook net een heel speciaal prinsessenbed gemaakt op een vide. De badkamer bleek zelfs een bad te hebben en daarnaast was een deur naar een geheime gang, die dit verblijf op een kasteel nog avontuurlijker maakte. In de hal lagen de spullen om op zoek te gaan naar fossielen al klaar.

Dit kasteel had meteen een plek in ons hart veroverd. Ik kan er wel over blijven vertellen, maar ik denk dat je het beter zelf kunt zien. Liefst in het echt natuurlijk, maar ik zal proberen je een idee te geven met deze foto’s. Kun je het je al een beetje voorstellen?

Ochtendwandeling op Schloss Möhren

‘s Morgens lopen er hertjes rond Schloss Möhren, had kasteelvrouwe Sandra ons bij aankomst verteld. Dat moesten we natuurlijk zien. Nou ja, niet allemaal, want qua ochtend- en avondmensen zijn verschillen we nogal in ons gezin. Maar mijn oudste dochter en ik, wij hadden de volgende ochtend niet de rust om nog langer in ons warme bedje te blijven liggen. In plaats daarvan kleedden we ons lekker warm aan en stapten de deur van onze kasteelwoning uit. Met de opkomende zon zag alles er nog mooier uit. Langs de gele Rapunzeltoren en de Poortwoning liepen we het terrein af.

We waren nog maar net langs de laatste gebouwen van het kasteel gelopen, of daar zagen we de hertjes al. Je moet wel even goed kijken, maar ze staan boven aan de helling. Daarna liepen we door de weilanden achter het kasteel langs. We kwamen uit in het bos rechts naast de poort met het ridderwapen, waar we op de eerste dag door het luikje waren gekropen.

Ook de binnenplaats lag er schilderachtig bij en het uitzicht op het dorp was prachtig. Poes Pietje en hond Jetje, de huisdieren van het kasteel, kwamen we ook nog tegen, maar die hadden niet zo’n zin om op de foto te gaan. Verder was alles nog in diepe rust gedompeld. Het was lang geleden dat ik me zo rustig had gevoeld. Ik moest er gewoon niet aan denken dat we hier na een week weer weg zouden moeten. Niet aan denken, maar gewoon genieten van dit moment. Normaal ben ik daar heel slecht in, maar op dit kasteel lukte het me aardig. En dat is meteen een van de dingen die ik het bijzonderst vind aan dit logeerkasteel.

In een poging dat gevoel een beetje vast te houden, heb ik heel veel foto’s gemaakt. Voel je een beetje wat ik bedoel?

Uitstapje naar Treuchtlingen

We vulden onze week op het kasteel voral met lachen, knuffelen, kletsen, lezen en wandelen. We hebben zelfs met een kopje thee in het zonnetje op de schommelbank gezeten. Maar we zijn ook vanuit ‘ons’ kasteel, Schloss Möhren, naar Treuchtlingen gereden om daar wat rond te wandelen.

Als je het zo fijn hebt samen, heb je niet veel nodig. We parkeerden de auto bij een park en de kinderen leefden zich eerst maar eens lekker uit in het klimrek. En wat zijn ze dan trots als ze helemaal bovenin zijn gekomen! Ook zagen we hier de eerste fossielen – nou nee, niet helemaal de eerste, want kasteelvrouwe Sandra had ook al twee mooie voorbeelden in onze kasteelwoning gelegd en in het muurtje op de binnenplaats kun je ze ook goed zien zitten.

Na het klimmen en klauteren maakten we een wandeling langs de Kneipanlage en het blotevoetenpad, hoewel we het toch wat koud vonden om het pad echt met blote voeten te betreden. Daarna liepen we verder naar de resten van een Romeinse villa. Een stel herten langs de weg stond zo stil, dat we eerst nog twijfelden of ze wel echt waren.

Nu we wisten hoe het kasteel er van binnen uitzag, was het nog leuker om terug te rijden naar Schloss Moehren. Je kunt het kasteel vanuit het dorp heel mooi zien liggen, ook het gedeelte waar wij in sliepen. Het voelt toch we chic hoor, slapen in een kasteel.

Rondleiding door de Witte jonkvrouwe

Schloss Möhren omvat een enorm terrein met niet alleen woonvertrekken, maar ook veel schuren en grote zolders. Het slot was namelijk geen kasteel ‘voor de mooi’, maar een groot land- en bosbouwbedrijf waar keihard werd gewerkt. Het kasteel heeft ook een eigen legende, waarin de Witte Jonkvrouwe een belangrijke rol speelt: Juist die jonkvrouwe – die tot opluchting van de kinderen verdacht veel weghad van kasteelvrouwe Sandra – gaf ons tijdens onze vakantie in het kasteel een rondleiding. Ze nam ons mee naar het ‘museum’ waar allerlei voorwerpen te zien zijn uit het kasteel, maar ook van de vele wereldreizen die de schoonouders van Sandra hebben gemaakt. In de eetzaal vertelde ze over diners met ridders en jonkvrouwen, en de gezellige kerstdiners die hier tegenwoordig plaatsvinden.

Het is een wonderlijk idee, dat je woont op een kasteel en hier nog regelmatig bijzondere vondsten doet. Zoals het zolderkamertje met het knusse behang, of het begin van een geheime gang die nog moet worden uitgegraven om te zien waar hij uitkomt. Hoe langer je rondloopt op dit kasteel, hoe beter je je realiseert hoe veel ruimtes er zijn om te verkennen. In de schuren kom je zomaar de puzzelstukjes tegen van een aardewerken kachel, of de restanten van een oude smederij. Het zijn prachtige ruimtes met boogplafonds, waar met de nodige investeringen in tijd en geld net zulke mooie ruimtes van te maken zijn als de vakantiewoningen nu al zijn. Maar ja, je kunt nu eenmaal niet alles tegelijk.

De vrouw achter de jonkvrouwe

Ik leerde Sandra in eerste instantie kennen via Twitter en had meteen het gevoel dat het een bijzondere vrouw was. Toen had ik er nog geen idee van dat ze als jonkvrouw logeetjes op Schloss Möhren tot ridder slaat en ‘s morgens vroeg in haar kamerjas stiekem vers brood op de stoep zet bij haar gasten. Gelukkig kreeg ik tijdens onze week in het Zuid-Duitse Möhren ook nog de kans om haar bijzondere emigratieverhaal te horen.

Een kasteel in Duitsland – hoe kom je daar terecht?

Toen Ruud en ik net verliefd waren, gingen we samen naar Tsjechië. Daar kregen we het idee om een kasteel te kopen. Uiteindelijk werd het een kasteel in Duitsland, dat we in december 2004 samen met mijn schoonouders kochten nadat het tien jaar had leeggestaan.

Uitpakken als een pakje

Hoewel het allesbehalve gratis was – er gaat verbazingwekkend veel geld zitten in het onderhoud bijvoorbeeld – was dit jachtslot net een pakje dat we maar bleven uitpakken. Alles was overwoekerd met klimop: de muren om het kasteel, de boompjes, de stoepjes… Op de hang rond om het kasteel stonden zoveel bomen, dat je Schloss Möhren niet meer kon zien liggen vanuit het dorp. Zelfs de walnotenboom waar nu de schommels in hangen, zat vol met dood hout. Het leek wel een beetje op het kasteel van Doornroosje. Stukje bij beetje kwam het slot uit zijn winterslaap.

Hoe was het kasteel er zelf aan toe?

Het kasteel was in goede staat. Er ontbraken bijvoorbeeld geen deuren – ook al vonden we ze soms wel op een andere plek terug. De vorige eigenaars hadden elk jaar iemand laten langskomen om binnen schoon te maken en te controleren of alles in orde was.

Zo waagde ik de stap van het drukke Utrecht naar een Zuid-Duits dorpje met 500 inwoners. In de jaren nadat we het kasteel hadden gekocht, kregen we onze drie kinderen. Er moesten dus kinderkamers komen, maar verder kregen de gastenverblijven voorrang. Ons eigen huis heeft bijvoorbeeld pas sinds 2011 centrale verwarming. Tot die tijd verwarmden we het huis met een houtkachel.

spinnenwiel op Schloss Möhren

Foto’s als leidraad

We keken naar oude foto’s om erachter te komen hoe het kasteel er vroeger uit had gezien en brachten het zoveel mogelijk in de oude staat terug. Zo hingen we de geweien terug die van de muren waren gehaald toen de nonnen hier na de oorlog kinderen lieten aansterken tijdens een ‘vakantie’ vol rust, reinheid en regelmaat. Niet te vergelijken met de kinderen die hier nu in hun vakantie komen voetballen, schommelen en rondrennen.

Heb je wel eens spijt gehad van jullie avontuur?

Natuurlijk hebben we wel eens moeilijke momenten. Bijvoorbeeld toen er werd vastgesteld dat het risico bestond dat er rotsen naar beneden zouden vallen van de hang en we een fikse rekening kregen gepresenteerd voor het oplossen van die situatie. Maar ook dat is in orde gekomen en ik heb geen moment spijt gehad van onze verhuizing naar dit kasteel. Mijn woning in Utrecht heb ik nog wel, maar die wordt verhuurd. Ik peins er niet over om terug te gaan.

Een avontuurlijk sprookje

Een avontuur is inderdaad een goede omschrijving. We maken hier de mooiste dingen mee. Zo hebben we een keer twee reebokjes grootgebracht die hier kwamen aanlopen. Dat gevoel van avontuur probeer ik ook over te brengen op onze gasten. Ik vertel ze over het kasteel, sla kinderen tot ridder of kroon ze tot prinses. Hier kunnen ze schatten en fossielen zoeken, hutten bouwen en marshmallows roosteren boven een vuurtje. Er zijn meerdere geheime gangen op het kasteel en we hebben een Rapunzeltoren, waar sinds kort ook een spinnewiel staat. Echt een beetje ons eigen sprookje dus.

Ridder van Schloss Moehren worden

Toekomstplannen

Nog steeds loop ik over van de plannen. Ik zou bijvoorbeeld wel een sauna willen maken in het kleine torentje achter onze woning – met een bubbelbad erbij! En we hebben nog een heleboel schuren met prachtige, gewelfde plafonds. Wat we daar allemaal mee zouden kunnen doen als we ze leegmaken en opknappen… We doen het gewoon stapje voor stapje.

Natuurlijk kan ik het niet allemaal alleen, zelfs niet met de steun van mijn gezin en mijn schoonouders, die mede-eigenaar zijn en hier ook wonen. Ik wil voortdurend dingen bijleren over de geschiedenis van het kasteel, maar ook over marketing, social media, woondesign en fotografie. Want al die dingen spelen natuurlijk ook een rol bij het beheer van het kasteel. Ik speur archieven en het internet af naar informatie en leg contacten met fotografen en bloggers om te kijken of we kunnen samenwerken op een manier die voor ons allebei waardevol is. Zo heb ik via Twitter advies gevraagd over de inrichting van de poortwoning en ik was echt overdonderd door het grote aantal retweets en reacties. Maar ook dicht bij huis krijg ik veel hulp. Binnenkort komt de jager van het dorp hier om me te helpen bij het vinden van een ruïne hier in de buurt. En natuurlijk mag ik onze vrienden en familieleden niet vergeten, die ons hebben geholpen bij het verzetten van veel werk op het kasteel.

Hoe vinden de kinderen het om hier op te groeien?

Rose, Sterre en Jasmijn zijn hier helemaal thuis. Thuis spreken we Nederlands, maar op de Kindergarten leren ze al van jongs af aan Duits. Ze mogen soms rijden op de paarden van onze achterbuurvrouw en dat vinden ze helemaal geweldig. Zelfs de jongste van twee heeft er al eens op gezeten en stralen dat ze toen deed!

Sandra en haar gezin

De dorpelingen zijn altijd erg aardig voor ons geweest, ook al hadden ze in het begin niet zo’n vertrouwen in een pension. “Er komen hier helemaal geen toeristen”, zeiden ze tegen me. Dan antwoordde ik gewoon dat ik die dan wel zou halen. Want er is hier zoveel te zien op het gebied van bijvoorbeeld natuur en geschiedenis. Dat de mensen erg vriendelijk zijn en je hier nog voor een schappelijke prijs uit eten kunt, is ook mooi meegenomen. Gelukkig komen steeds meer mensen daar achter. Bovendien komen veel van onze gasten weer terug en dat vind ik het mooiste compliment dat ik als kasteelvrouwe kan krijgen.

Schloss Möhren in de winter

Als je het Instagram-account van Schloss Möhren volgt, heb je het ongetwijfeld gezien: de zomers op het vakantiekasteel zijn zinderend! De prachtigste foto’s van zwemmen, varen, wandelen en allerlei andere vormen van genieten komen langs. Als je ooit vakantie hebt gevierd in dit Duitse kasteel van de Nederlandse kasteelvrouwe Sandra, dan kan het bijna niet anders dan dat je er heimwee van kreeg – ik wel in ieder geval. Daarom gingen we nog een keertje terug – in de winter. En ook dan is het er heerlijk.

spelen op Schloss Möhren

Met een beetje geluk (en dat hadden wij) valt er sneeuw en dan ziet het uitzicht vanaf het kasteel er zo uit.

Schloss Möhren in de sneeuw

Ook nu was het weer heel fijn om een ochtendwandeling te maken.

vakantiekasteel Schloss Moehren in de winter

En toen de zon doorkwam en het ging dooien, klaterde het water door de goten en putten van het kasteel. Wat een gave plek is dit toch!

Winter op Schloss Möhren
Ik werd uitgenodigd om Schloss Moehren te bezoeken voor mijn blog. Meer informatie over samenwerkingen op mijn blog vind je in mijn disclaimer.

2 thoughts on “Schloss Möhren: een onvergetelijke vakantie in een kasteel

  1. Wat prachtig!! Vooral die fossielen, impressive 🙂
    Groetjes,
    Esther.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.